
Zapotrzebowanie na ciepło w typowym domu kanadyjskim wynosi 60-70 W/m2 powierzchni. Oznacza to, że w dobrze ocieplonym domu o powierzchni 120-130 m2 wystarczy kocioł centralnego ogrzewania mocy około 8-10 kW. Stosowanie kotła dwufunkcyjnego mocy około 20 kW w takim domu nie jest ekonomiczne. Zapotrzebowanie cieplne budynku oblicza się dla tzw. temperatury obliczeniowej (w Polsce wynosi ona od -16 do -24°C). Sezon grzewczy trwa mniej więcej 200 dni w ciągu roku. Temperatura minimalna (około -20°C) panuje u nas zaledwie przez 5-10% tego okresu. W pozostałym czasie kocioł pracuje z dużo niższym obciążeniem, bardzo często przy dodatniej. temperaturze zewnętrznej. W tym okresie zapotrzebowanie na ciepło w domu jest niższe niż maksymalne. Stosując kocioł zawyżonej mocy, niedostosowanej do potrzeb domu, traci się niepotrzebnie pieniądze, i to dwukrotnie. Po raz pierwszy - wydając więcej na kocioł większej mocy, po raz drugi płacąc za gaz, ponieważ praca kotła przy jego minimalnym obciążeniu cieplnym (a często poniżej) jest bardzo nieekonomiczna. Spada jego sprawność i pojawia się zjawisko tzw. przepału. Kocioł spala dużo więcej gazu niż potrzebuje w danym momencie. Pozostaje problem ciepłej wody użytkowej. Na jej podgrzanie potrzeba tylko 10-20% energii zużywanej na potrzeby centralnego ogrzewania. Podporządkowywanie całego układu grzewczego ciepłej wodzie nie ma sensu, tym bardziej że można ją z łatwością podgrzewać na różne inne sposoby - w podgrzewaczach pojemnościowych lub przepływowych.